Het verhaal achter rietsuiker

Tot de 19de eeuw bestond er geen suikerproductie in Europa. Er werd enkel suiker gewonnen uit het suikerriet. De zoete rietstengels groeiden uitsluitend in verre tropische landen zodat suiker synoniem werd voor invoer per schip. De haven van Antwerpen zou hierbij snel een vooraanstaande rol innemen.

Volgens onze geschiedenisboeken brachten Venetiaanse galeien in 1317 voor de allereerste keer rietsuikervrachten naar de Schelde-oevers. Maar het is slechts vanaf het begin van de 16de eeuw dat de suikerverwerking in Antwerpen zijn grote expansie kent.

In die tijd kwam de rietsuiker ons nog toe onder een zeer onzuivere vorm. De lange reis per schip die hij moest doorstaan bracht hem bovendien zeer dikwijls tot gisting waardoor hij onbruikbaar werd. Men moest de rietsuiker dus uitzuiveren om zijn fijne smaak terug te bekomen.

Tot ver in de 17de eeuw bleef Antwerpen het grootste suikerverwerkingscentrum ter wereld. De grote weelde rond Antwerpen verdween echter nadat de stad door het desastreus verdrag van Munster van de zee werd afgezonderd door de sluiting van de Schelde. Vele raffinaderijen dienden hun deuren te sluiten toen de grondstof vanuit Oostende met kleine bootjes tot Antwerpen gebracht moest worden.

Tijdens de Napoleontische oorlogen werd de invoer van overzeese producten volledig lamgelegd ingevolge de 'Continentale Blokkade'. Producten zoals koffie en rietsuiker waren de eerste slachtoffers. Als tegenmaatregel stimuleerde Napoleon de teelt van cichorei en suikerbieten op het continent.

Na het opheffen van de 'Continentale Blokkade' kwam de rietsuiker weer massaal terug naar Antwerpen en kende de kandijverwerking een heropleving. Tot de jaren '70 werd rietsuiker enkel ingevoerd als grondstof voor de Europese rietsuikerraffinaderijen. De ingevoerde rietsuikers waren niet geschikt voor directe menselijke consumptie en dienden dus geraffineerd te worden.

Tengevolge van de akkoorden van Lomé werd door de Europese Gemeenschap een suikerquota toegewezen aan de ACP-landen (vroegere Britse en Franse kolonies). Binnen dit suikerquota konden deze landen een bepaalde hoeveelheid ruwe rietsuiker uitvoeren naar de EG zonder dat er invoerheffingen werden geïnd. Tevens werd een gegarandeerde Europese interventieprijs vastgelegd.

In de jaren '70 ontstond echter een nieuwe trend rond 'evenwichtige voeding'. Spoedig werden er niet-geraffineerde rietsuikers ontwikkeld voor rechtstreekse consumptie. Deze rietsuikers zijn reeds voldoende zuiver om zonder raffinage door de consument verbruikt te worden. Doordat zij niet geraffineerd zijn, behouden zij bepaalde elementen van de 'ruwe rietsuiker': een typische rietsuikersmaak en -aroma evenals donkerder uitzicht.

Als marktleider in het segment van de speciale suikers heeft Candico hier onmiddellijk op ingespeeld en een volledig gamma niet geraffineerde rietsuikers ontwikkeld. Hierdoor werd Candico spoedig één van de belangrijkste invoerders, verwerkers en verpakkers van rietsuiker voor directe consumptie. Voornamelijk op het gebied van de rietsuikerklontjes werd dit al snel een groot succes. Jaarlijks worden er dan ook honderden containers met rietsuiker via de haven van Antwerpen ingevoerd.

In haar laatste ontwikkelingen heeft Candico zich verder toegelegd in het sociale aspect. Sinds 2002 werd rietsuiker officieel opgenomen in de lijst van Max Havelaar/Fairtrade producten. Het lastenboek van FLO Fairtrade garandeert een 'Eerlijke Handel'. Hierbij wordt door vastgestelde minimumprijzen aan de kleine boeren in de 3de wereld een behoorlijk inkomen gegarandeerd. Candico heeft dit principe onmiddellijk onderschreven en is intussen uitgegroeid tot één der belangrijkste invoerders van Fairtrade rietsuiker voor Europa. In 2008 werd het hele gamma rietsuiker van Candico gecertificeerd Fairtrade en draagt sindsdien het MH label.